Crazy Dutch

Mijn gids had mij geadviseerd om af te reizen naar het Sheraton Diana Majestic (wie verzint zo’n naam) en daar kantoor te maken. Op mijn vraag “waarom?” kreeg ik het enige correcte antwoord: gratis Wi-Fi en goeie koffie. Om Willem Velthoven te quoten: Zonder koffie geen creativiteit! Wat mijn gids er niet bij had verteld is dat het betreffende hotel tevens een levendig onderdeel is van de Design Week. Zo verhuist de cocktail- en champagne bar van het hotel gedurende de week naar de Zona Tortona, zoals het design-gebied heet, maar vinden de afterparties plaats in de volledig afgestylde lounge van het hotel (zie foto onderaan dit artikel).
De gerant keek verdwaasd op dat er zich een levend wezen vertoonde op dit te vroege tijdstip in de lounge met een Salone-pas om de nek. Om mij heen werden enkele designlampen die het feest van de avond daarvoor niet helemaal hadden overleefd gemaakt. Bij mijn dringende cappuccino vraag kreeg ik een begrijpende glimlach terug. Het internet vraagstuk bleek echter een groter probleem. Ik kwam het netwerk niet op.
Bij navraag bleek dat gedurende de Design Week alleen hotel gasten gebruik kunnen maken van het netwerk. Helaas pindakaas. Too busy, legde de vriendelijke man achter de receptie uit.
Too bad, dacht ik.
Lang tijd om te treuren had ik niet. Het matchmaking programma van Tuttobene stond op het programma. Tuttobene, een designplatform voor jonge ontwerpers die zich bezig houden met Duurzaam Design, bleken verstopt te zijn in het hartje van het oude gedeelte van de Zona Tortona. Onderweg belandde ik bij een van oorsprong Ierse ontwerpster die inmiddels enkele jaren gevestigd was in Milaan. Zij verbaasde zich openlijk over de invasie van de Crazy Dutch. “Het is net alsof de Italianen accepteren dat Nederlanders niet alleen kunnen voetballen, maar ook ontwerpen,”lachte ze. “The Italians do it better, but the Dutch ain’t bad.”
Bij Tuttobene werd ik met open armen ontvangen. Blijkbaar hadden David Heldt en Victor LeNoble hun ontwerpers geïnstrueerd alle problemen, vragen en opmerkingen rechtstreeks aan mij te melden. Of ik ook nog een aantal van die flyers had, werd mij gevraagd. Want er waren wel meer ontwerpers voor wie het handig was om CCAA te kennen.
Toen ik rond een uur tien ’s avonds de aftocht blies, werd ik door Eveline Valk (wiens ontwerp door haar collega’s unaniem was uitgeroepen tot het mooiste van de collectie) achterna gerend: Geef me nog even wat kaartjes. Dan kan ik ze uitdelen als dat nodig is.
En kom morgen nog even langs.
Graag!