Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content
Al weken wordt er gespeculeerd of Milaan dit jaar anders dan anders zou zijn. Er is immers crisis.
Eenmaal geland op Linate lijkt de crisis ver weg. Het is 25 graden, de zon schijnt en de horde ontwerpers vissen hun Raf Simons voor Eastpak-tas van de band. Aan het onderwerp van gesprek is wel iets veranderd. Het thema is duurzaamheid. Waar vorig editie duurzaamheid een niche binnen designland was, zijn alle grote ontwerpers nu met het duurzaamheidsvirus besmet. “Luxury is the possibility to repair something,”aldus het hoofd Innovatie van luxe-merk Hèrmes tijdens de forum discussie van Premsela.
Het “repair manifesto”, de wereld ingestuurd door het Amsterdamse Platform 21 bleek een schot in de roos. Repairing is in, recycling uit. Mijn zaterdag in Parijs aangeschafte jurk is dus alweer: “soooooo Yesterday”.
Gelukkig doen de ontwerpers van TuttoBeNe het beter. Met lichtgewicht bamboe tafels en stoelen (te monteren zonder lijm en schroeven), "kanten" servies van beton (ruim 1/3 minder milieubelastend dan keramiek, beton droogt immers, keramiek moet je bakken) en meubels van restmaterialen (van dominostenen tot tuinhekken) staan zij aan de vooravond van het "nieuwe ontwerpen." Leer, repareer en conserveer!
Ook alleskunner Martin Margiela (hier aanwezig met Maison Margiela) is aan het repareren geslagen. Kamer zat? Verf alles wit en plak een deur op je muur. Tafel kapot? Ondersteun het (glazen) blad met die duizenden mode-tijdschriften die je overal al had rondzwerven. Een fles wordt een lamp, een schoen een kunstobject.
Met het thema repair blijkt de forumdiscussie van Premsela (een van de oprichters van Platform 21) dan ook een geliefd moment voor nationale en internationale pers om zich te laten voorlichten. In het Romeo Gigli Café omringt door de favoriete objecten van curator Judith ter Haar (van Coming Soon) is het dan ook een drukte van belang.
Hoewel de discussie relevant is en de mentaliteitsverandering die platform 21 bepleit zo mogelijk nog meer, heeft het toch iets vreemd om het stoppen van een sok uit te lichten als hip-afstudeerproject aan Arthez. Het stoppen van een ook gebeurde immers uit de noodzaak omdat er geen geld was om een nieuwe sok te kopen óf omdat de sok simpelweg nog te veel waard was. Iets wat in de huidige tijd niet meer geldt voor een sok.
Kortom: het riekt (nee niet de sok) naar een tijdelijke trend. Afkomstig uit een gevoel van Nostalgie. Niet dat daar zoveel mis mee is, maar om het thema duurzaamheid op de kaart te zetten en te houden is een mentaliteitsverandering nodig. Conform het pleidooi van Piet Hein Eek: "Besef dat elke grondstof die je nu gebruikt kostbaar is en uitgeput raakt. De laatste boom op aarde (laten we hopen dat het niet zover komt) zal een godsvermogen waard zijn."